معامله با ايران، گزينه سخت هند
تحليل واشنگتن پست درباره خط لوله صلح
تحليل واشنگتن پست درباره خط لوله صلح
- یکشنبه 21 مرداد 1386 [2007.08.12]
ساداناند هيومدر حالي که جهان خود را با نفوذ و قدرت تازه هند تطبيق مي دهد، خود هند در تلاش است با مسئوليت هاي جديد خود از جمله رابطه با ايران کنار بيايد. آيا هند بايد تلاش هاي جامعه بين الملل را در خصوص ممانعت از دستيابي ايران به تسليحات اتمي ناديده بيانگارد و يا در برابر آنها مانع تراشي کند؟ هند با گزينه ساده اي روبروست. واکنش ضعيف هند در برابر تهديد هسته اي ايران، هندي را به تصوير خواهد کشيد که آنقدر در باتلاق جهان سوم فرورفته و آنقدر به خطرات گسترش سلاح هاي اتمي و تروريسم بين المللي بي اعتناست که نمي توان به عنوان شريک قابل اعتماد غرب بر آن حساب کرد. از سوي ديگر، واکنش قوي هند در برابر ايران کشوري را به نمايش خواهد گذاشت که آماده است مسئوليت هاي متناسب با حد و اندازه، اهداف و شکوفايي روزافزون اقتصادي خود را بر عهده بگيرد.تاکنون هند در مدار همکاري و مقابله حرکت کرده است. اين کشور در دو سال گذشته در شوراي امنيت سازمان ملل عليه ايران رأي داده است. همزمان با آن آرا وزيران نفت هند نگراني هاي آمريکا را ناديده گرفته اند و علنا ً براي خط لوله گاز ايران و هند که باعث تضعيف تلاش ها براي به انزوا کشاندن رژيم ايران خواهد شد، با ايران مذاکره کرده اند که موافقتنامه همکاري هاي نظامي آمريکا و هند را با ابهام هائي روبرو کرده است. در همين حال ماه گذشته نيز حزب حاکم کنگره هند سفير اسبق اين کشور در ايران را که علنا ً از برنامه هسته اي ايران حمايت مي کند، کانديداي معاونت رياست جمهوري کرد. درک سياست هند در قبال ايران مستلزم تجزيه و تحليل مقوله پيچيده منافع، نقطه نظرات، سياست ها و عادت هاي ديپلماتيک است. بسياري از هندي ها بهره گيري از ذخائر انبوه نفت و گاز ايران را براي برطرف کردن نيازمندي هاي بلند مدت خود به انرژي ضروري مي دانند. ايران و هند همچنين در مهار طالبان در افغانستان منافع مشترکي دارند و بالاخره اين که ايران به هند اجازه مي دهد به افغانستان و آسياي مرکزي [از راه ترانزيت دريائي- زميني] دسترسي داشته باشد. موضوع ديگري که اين دو کشور را بهم پيوند مي دهد، مسائل مشترک فرهنگي است. هندي و فارسي هر دو متعلق به خانواده هندواروپايي هستند و در زمان هاي قديم فارسي زبان دربار امپراتوري هند بود. هند دومين جمعيت بزرگ شيعيان جهان (حدود 30 ميليون نفر) را در خود جاي داده است. شيعيان که به خويشاوندي با ايران شهره اند، در مرکز و شمال هند متمرکز هستند. اما به رغم روابط ديرينه ايران و هند، حکومت جمهوري اسلامي کاملا ً با سنت پلوراليسم هند مخالفند و فرهنگ هندو را ارج نمي نهند. جمع بازرگاني دو کشور در سال مبلغ ناچيزي حدود 6 ميليارد دلار است که بيشتر آن از طريق واردات نفت توسط هند تأمين مي شود. روابط مردم اين دو کشور نيز از ديدار زائران هندي و طلبه هاي قمي فراتر نمي رود. با همه اين ها بهتر است هند بي طرفانه به ايران بنگرد، به رژيمي که اهداف هسته اي اش تنها به بي ثباتي يک منطقه بي ثبات دامن خواهد زد. رويکردهاي اين دو کشور در قبال تسليحات اتمي نمي توانند خيلي از يکديگر متفاوت باشند. هند به صورت اصولي از امضاي معاهده منع گسترش سلاح هاي اتمي سر باز زده، اما به اصول اين معاهده بين المللي پايبند بوده است. اما ايران اين معاهده را امضاء کرده اما با خريد پنهاني اطلاعات هسته اي از بازار سياه عبدالغدير خان، دانشمند هسته اي پاکستان، آژانس اتمي را فريب داد. اگرچه ايران از تروريسم در هندوستان حمايت نمي کند، اما دهلي نو به سختي مي تواند از تهران انتظار داشته باشد حمايت اسلام آباد از جهادگرايان را محکوم کند و در عين حال حمايت تهران از حماس و حزب الله را ناديده بگيرد. در نهايت هند بايد منافع خود را بعنوان يک عضو مسئول نظام بين المللي در مقابل روابط دوجانبه با ايران ارزيابي کند. جهان نيز مراقب خواهد بود که هند به کدام سو متمايل خواهد شد.منبع: واشنگتن پست، 11 اوت
ساداناند هيومدر حالي که جهان خود را با نفوذ و قدرت تازه هند تطبيق مي دهد، خود هند در تلاش است با مسئوليت هاي جديد خود از جمله رابطه با ايران کنار بيايد. آيا هند بايد تلاش هاي جامعه بين الملل را در خصوص ممانعت از دستيابي ايران به تسليحات اتمي ناديده بيانگارد و يا در برابر آنها مانع تراشي کند؟ هند با گزينه ساده اي روبروست. واکنش ضعيف هند در برابر تهديد هسته اي ايران، هندي را به تصوير خواهد کشيد که آنقدر در باتلاق جهان سوم فرورفته و آنقدر به خطرات گسترش سلاح هاي اتمي و تروريسم بين المللي بي اعتناست که نمي توان به عنوان شريک قابل اعتماد غرب بر آن حساب کرد. از سوي ديگر، واکنش قوي هند در برابر ايران کشوري را به نمايش خواهد گذاشت که آماده است مسئوليت هاي متناسب با حد و اندازه، اهداف و شکوفايي روزافزون اقتصادي خود را بر عهده بگيرد.تاکنون هند در مدار همکاري و مقابله حرکت کرده است. اين کشور در دو سال گذشته در شوراي امنيت سازمان ملل عليه ايران رأي داده است. همزمان با آن آرا وزيران نفت هند نگراني هاي آمريکا را ناديده گرفته اند و علنا ً براي خط لوله گاز ايران و هند که باعث تضعيف تلاش ها براي به انزوا کشاندن رژيم ايران خواهد شد، با ايران مذاکره کرده اند که موافقتنامه همکاري هاي نظامي آمريکا و هند را با ابهام هائي روبرو کرده است. در همين حال ماه گذشته نيز حزب حاکم کنگره هند سفير اسبق اين کشور در ايران را که علنا ً از برنامه هسته اي ايران حمايت مي کند، کانديداي معاونت رياست جمهوري کرد. درک سياست هند در قبال ايران مستلزم تجزيه و تحليل مقوله پيچيده منافع، نقطه نظرات، سياست ها و عادت هاي ديپلماتيک است. بسياري از هندي ها بهره گيري از ذخائر انبوه نفت و گاز ايران را براي برطرف کردن نيازمندي هاي بلند مدت خود به انرژي ضروري مي دانند. ايران و هند همچنين در مهار طالبان در افغانستان منافع مشترکي دارند و بالاخره اين که ايران به هند اجازه مي دهد به افغانستان و آسياي مرکزي [از راه ترانزيت دريائي- زميني] دسترسي داشته باشد. موضوع ديگري که اين دو کشور را بهم پيوند مي دهد، مسائل مشترک فرهنگي است. هندي و فارسي هر دو متعلق به خانواده هندواروپايي هستند و در زمان هاي قديم فارسي زبان دربار امپراتوري هند بود. هند دومين جمعيت بزرگ شيعيان جهان (حدود 30 ميليون نفر) را در خود جاي داده است. شيعيان که به خويشاوندي با ايران شهره اند، در مرکز و شمال هند متمرکز هستند. اما به رغم روابط ديرينه ايران و هند، حکومت جمهوري اسلامي کاملا ً با سنت پلوراليسم هند مخالفند و فرهنگ هندو را ارج نمي نهند. جمع بازرگاني دو کشور در سال مبلغ ناچيزي حدود 6 ميليارد دلار است که بيشتر آن از طريق واردات نفت توسط هند تأمين مي شود. روابط مردم اين دو کشور نيز از ديدار زائران هندي و طلبه هاي قمي فراتر نمي رود. با همه اين ها بهتر است هند بي طرفانه به ايران بنگرد، به رژيمي که اهداف هسته اي اش تنها به بي ثباتي يک منطقه بي ثبات دامن خواهد زد. رويکردهاي اين دو کشور در قبال تسليحات اتمي نمي توانند خيلي از يکديگر متفاوت باشند. هند به صورت اصولي از امضاي معاهده منع گسترش سلاح هاي اتمي سر باز زده، اما به اصول اين معاهده بين المللي پايبند بوده است. اما ايران اين معاهده را امضاء کرده اما با خريد پنهاني اطلاعات هسته اي از بازار سياه عبدالغدير خان، دانشمند هسته اي پاکستان، آژانس اتمي را فريب داد. اگرچه ايران از تروريسم در هندوستان حمايت نمي کند، اما دهلي نو به سختي مي تواند از تهران انتظار داشته باشد حمايت اسلام آباد از جهادگرايان را محکوم کند و در عين حال حمايت تهران از حماس و حزب الله را ناديده بگيرد. در نهايت هند بايد منافع خود را بعنوان يک عضو مسئول نظام بين المللي در مقابل روابط دوجانبه با ايران ارزيابي کند. جهان نيز مراقب خواهد بود که هند به کدام سو متمايل خواهد شد.منبع: واشنگتن پست، 11 اوت
No comments:
Post a Comment